Medische geschiedenis

Ik zal hier eerst mijn medische geschiedenis plaatsen zodat mensen die dit lezen meer duidelijkheid krijgen over de mens achter de woorden.    Laten we bij de huidige situatie beginnen en dan zal ik later teruggaan naar mijn medische geschiedenis maar dat is zo een lang verhaal en ik wil dat jullie in ieder geval van de huidige situatie op de hoogte zijn dus ik begin even bij mijn afgelopen maand. Ik heb onlangs een grondig neurologisch onderzoek gehad en ik kreeg 20 pagina’s mee naar huis. Wat was er gebeurd! Ik lag thuis in bed en was bij volle bewustzijn een vriendin was bij me en ik begon wartaal uit te slaan; Itaaaliaa, mam, fiets, itaaliaa, mam. Mijn vriendin dacht, dat is het dan, dit is het begin van het einde. Ze belde de ambulance die al snel voor de deur stond en 2 mannen (medisch personeel) volgde mijn vriendin naar mijn slaapkamer. En daar lag ik met mijn ogen wijd open voor me uit te staren. Mijn vriendin pakte mijn hand en vroeg me; je weet toch wel wie ik ben? Itaaaliaaa, mam. Het medisch personeel stond bezorgd te kijken en zeiden; we kennen hem al jaren en we hebben al veel heftige epilepsie gezien, coma, we hebben al veel met hem meegemaakt maar dit hebben we nog nooit gezien. Ze schenen met een lamp in mijn pupillen die niet meer reageerde. Foute boel zeiden ze tegen mijn vriendin. Als je in Spanje een ambulance belt komt er een ambulance met enkel medisch personeel geen arts. Dus ze zeiden we gaan hier even een arts bij halen. Al snel kwam met loeiende sirenes de 2de ambulance. Daar stond de arts naast me en ook zei zij zo ken ik hem niet. Zei had ook al veel met mij meegemaakt. Ze deed een paar onderzoekingen en mijn reflecties reageerde niet meer, ze pakte mijn tepel stevig vast en draaide hem om, iets wat enorm pijnlijk is, maar geen reactie. De arts zei; ik durf hem niet te vervoeren! Ik laat er een specialist bij komen. En daar kwam met loeiende sirenes de 3de ambulance met een neuroloog aan boord. Zo stonden ze allen om mijn bed naar mij te staren. Ik begon intussen onrustig te worden en begon om mijn heen te slaan en met mijn benen te trappen. De neuroloog zei; direct afvoeren. Maar toen hadden ze een probleem. Ze kregen mij niet op de brancard en ze moesten 115 treden af om bij de ambulance te komen. Het lukte de arts om mij een valium injectie te geven 10mg, dat werkt bij mij natuurlijk niet maar na de 6de injectie begin ik wat rustiger te worden. De neuroloog had inmiddels de brandweer gebeld met de mededeling dat ze mij in deze kritieke toestand niet van de trap af durfde te laten gaan. Nog meer sirenes, een hoogwerker van de brandweer en 2 politiewagens. Het begon dus aardig druk te worden. Onder het geweld van zo veel man kregen ze me op de brancard waar ik stevig vastgebonden werd. Nu lukte het de neuroloog ook om een infuus aan te leggen en me volledig plat te spuiten. En daar ging die dan van mijn terras onder het toeziend oog van 100 buren die allemaal op het terras stonden, de meeste te filmen, en op straat stond er ook een grote menigte te loeren wat er nu weer met mij aan de hand was en of ik nog leefde. Goed, in de ambulance en met 180km per uur naar het ziekenhuis. Tja langzaam werd ik wakker en er zat een mooie lieve vrouw naast me. Ze straalde me aan en ze vroeg me; en jongen hoe voel je je. Ik keek geschrokken om me heen en lag nog steeds vastgebonden. Ik kreeg meteen paniek!! Ik fluisterde; ze hebben me ontvoerd! Pijn gedaan en vastgebonden naar deze fabriek gebracht. En ik begreep niet waarom IK? Ze zei doe maar rustig ik ben bij je en niemand zal je pijn doen, ik pas op jou. Ik fluisterde; hebben ze jou ook ontvoerd? En naar deze fabriek gebracht en ik begreep niet waarom zei dan niet vastgebonden was. Ze vertelde me dat ik niet in een fabriek was maar dat ik in het ziekenhuis lag. Ik begon me van binnen kwaad te maken. Begreep ze dan niet in wat voor situatie we zaten. Ze zei wat heb ik hier om mijn hals en ze liet haar stethoscoop zien, ik ben arts. Ik zei kan je me dan alsjeblieft losmaken! Ja hoor zolang jij je rustig houdt en ze maakte me los. Je hebt nog rust nodig dus ik laat je nog even slapen maar maak je geen zorgen ik blijf bij je en niemand zal je kwaad doen. En ik werd weer met een hoge dosering platgespoten. Toen ik weer langzaam mijn ogen opendeed merkte ik dat ik in een andere ruimte was. Ik keek om me heen en de vrouwelijke arts kwam naar me toe. Zo, ben je er weer en ik zei wat is er in hemelsnaam gebeurd en ze vertelde me dat ze de hele tijd onderzoekingen met me hadden gedaan. Je hebt een TIA gehad maar je bent er gelukkig goed van afgekomen. Definitie TIA Een TIA staat voor transient ischaemic attack: vrij vertaald betekent dat een tijdelijke hapering van de bloeddoorstroming in de hersenen. Een TIA kan een voorbode zijn van een naderende beroerte. Dankzij de waarschuwende TIA is het mogelijk iets te doen aan de oorzaak en zo te proberen erger te voorkomen. Alweer had ik geluk gehad. Ik kreeg een verslag mee van 20 pagina’s en werd met de ambulance thuisgebracht. Gelukkig was mijn vriendin er nog en ze vroeg me hoe voel je je. Ik zei mijn hoofd klapt uit elkaar dus doei ik ga naar bed. Een paar dagen later besefte ik wat er eigenlijk gebeurd was en ik begon het report te bestuderen, hmm, een TIA, was ook niet mijn eerste. Ik las verder en mijn oog viel direct op een vetgedrukte text. WAARSCHUWING PAS OP!! Patiënt heeft een blijvende hersenbeschadiging waardoor patiënt regelmatig gevoel voor ruimte tijd en realiteit verliest. Patiënt leeft regelmatig in een fictieve wereld die als absolute waarheid wordt waargenomen. Daar schok ik toch van, blijvend? En voor mij werden opeens onverklaarbare gebeurtenissen duidelijk.

  

 

 

Zalig Kerstmis!!!

Tja  het leven gaat door, mijn vriendin was inmiddels terug naar Denemarken, waar ze woont, dus ik stond er weer alleen voor. Ik merkte hoe ik meer en meer aan het afzwakken was en dat het steeds moeilijker werd om voor me zelf te zorgen en ik had nergens geen kracht meer voor. Ik had moeite met staan, als ik van de bank probeerde op te staan viel ik gelijk weer terug naar achteren op de bank. Ik draag 24 uur per dag een helm om mijn hoofd te beschermen en gelukkig heb ik mijn krullen nog want ik heb denk ik wel 50 hechtingen op mijn hoofd. Dus ik werd gedwongen om op handen en knieën me door de woning te verplaatsen. De woning verlaten was hiermee ook uitgesloten. Hoe moest ik in hemelsnaam 115 treden af met een rollator terwijl ik niet eens meer op mijn benen kon staan. Dus ik werdt compleet afhankelijk van buren en vrienden. Een vriend van me maakte een minimarkt open in het complex waar ik woon en nu heb ik het geluk dat mijn terras precies boven de ingang van de buurtsuper zit. Mijn vriend, de eigenaar, Danny is een italiaan en buiten de huishoudelijke producten maakt hij ook eten, pizza, pasta maar ook broodjes etc. Hij belt me iedere dag omdat hij bezorgd is. Nu heb ik een emmer met 10 meter touw, dus als ik morgens (of middags) wakker word dan bel ik hem en vraag hem wat hij vandaag voor lekkers heeft, en dan kruip ik naar het terras en gaat mijn emmer met geld naar beneden die precies voor zijn deur land dan stopt hij mijn eten en het wisselgeld in de emmer die ik weer naar boven hijs een ouderwets maar perfect systeem. Maar ik voelde dus hoe ik meer en meer aan het afzwakken was en kwam ik bijna mijn bed niet meer uit. Toen begonnen mijn maag en mijn darmen ook nog tegen te werken dus ik moest veel overgeven en had veel diarree. Ik werd nachts wakker en ik voelde dat ik weer moest overgeven, dus ik kroop weer met moeite naar de badkamer en met moeite hief ik mijn hoofd omhoog om bij de pot te komen en terwijl ik aan het overgeven was werd alles in een keer zwart voor mijn ogen en viel ik met mijn hoofd voorover in de pot (lekker), meteen daarna viel ik naar achteren en bleef ik bewusteloos op de grond liggen. Ik weet niet hoelang ik daar gelegen heb maar op een gegeven moment kwam ik langzaam bij en zag dat ik onder het bloed zat en een barstend koppijn had. Ik kon niet overeind komen om in de spiegel te kijken dus ik drukte op de knop van de thuiszorg. De luidspreker staat in de woonkamer maar waar ik ook ben in de woning kan ik gewoon met ze praten. Ik vertelde wat er gebeurd was en ze vroegen of er een ambulance moest komen. Welnee zei ik maar is het niet mogelijk dat er even een verpleegster komt die de wond verschoont en kijkt of het eventueel gehecht moest worden. Nee, die service bestond niet maar ze konden wel mijn huisartsenpost bellen en vragen of de dienstdoende arts langs kon komen. Ik zei doe maar, goed ik zou zo teruggebeld worden. Ze belde terug en zeiden vreemd maar er wordt niet opgenomen terwijl ze 24 uur per dag open zijn en een grootte eerste hulp afdeling hebben. Ze zeiden sorry maar we moeten toch een ambulance bellen. Shit dacht ik dat wordt weer 2 weken ziekenhuis!! Ik zette de voordeur op een kier en nu heb ik naast de voordeur altijd een reistasje klaar staan met pyjama, scheerspullen, tandenborstel, deo etc voor ziekenhuis opnames. Dus ik pakte mijn telefoon en tablet met oplader en stopte die in het reistasje. Ik was inmiddels zo zwak dat ik in de keuken op de grond ging liggen. Goed, het ambulance personeel kwam binnen en die waren bekent met mijn hele situatie. Ze kleedde me helemaal uit om de plakkers van de hartbewaking op mijn lijf te kunnen plakken. Ze deden zelfs mijn onderbroek uit omdat ze me kende en ze dachten voordat hij ook nog een epileptische aanval krijgt waarbij je regelmatig alles laat lopen doen we hem voor de zekerheid maar een luier om. Na een tijdje deden ze mij een schort aan en legde ze me op de brancard. 115 treden af maar dat waren ze bij mij wel gewent. Op naar de eerste hulp. Iedereen kent mij daar natuurlijk en ik werd van de brancard op het bed gehesen. Zo! Vroeg de arts wat is er allemaal gebeurt. En ik zei eigenlijk niets bijzonders en ik vertelde hem precies wat er was gebeurd en ik zei ik wou enkel dat er even naar het wondje werd gekeken en het even schoongemaakt werd zodat ik terug naar bed kon gaan. De arts keek even naar mijn hoofd en zei dat is niks, dat hoef ik ook niet te hechten dat maken we even schoon en dan lijm ik dat. Maar hij zei; wat mij überhaupt niet bevalt is dat alles zwart voor je ogen is geworden en dat je buitenbewustzijn bent geweest en hij nam mijn bloeddruk even op en prikte even in mijn vinger voor mijn glucosewaarde en hij schrok zich dood en zei andere vinger en hij prikte opnieuw en hij zei zo een lage waarde heb ik nog nooit gezien. Volgens de boeken zou je in coma moeten liggen of dood zijn. Hij gaf me een drankje te drinken en hij zei ik heb geen tijd om je hoofd schoon te maken en te lijmen dat doen ze maar in het ziekenhuis. We moeten jou heel snel in het ziekenhuis krijgen. Niet je eigen ziekenhuis in Las Palmas dat is te ver weg en we hebben geen tijd te verliezen dus jij gaat hier dichterbij naar een privékliniek ik werd meteen weer op de brancard gesmeten en met loeiende sirenes met een rotgang naar de privékliniek. Ik had geen kracht meer om te vechten en zakte weg in een coma. Dan kom je langzaam bij maar je kan niks je kan niks bewegen geen geluid maken maar je hoort alles. En ik werd gek in mijn hoofd van het kabaal. Mensen schreeuwen, mensen huilen, alle machines maar piepen en toeteren en ik kon niemand duidelijk maken dat ik weer bij bewust zijn was. Dat duurde wel een paar uur en ik merkte dat ik langzaam mijn vingers weer kon bewegen en op een gegeven moment kon ik ook voorzichtig mijn ogen open maken. En dan is het eerste wat ik zag dat er een priester op zijn knieën naast mijn bed zat te bidden. Ik moet zeggen dat is lekker wakker worden hoor. Je schrikt je rot!! 

De arts merkte dat ik bij kwam en hij kwam naar me toe. Het lukte me ook weer om wat te praten en hij vroeg me; wat is er gebeurd? Ik voelde een raar gevoel omhoog komen en ik had gelijk een hekel aan die vent. Opnieuw vroeg hij; wat is er gebeurd? Ik keek hem aan en zei dat weet ik toch niet, dat moet ik aan jou vragen, jij bent toch arts (hoop ik). Hij vertelde me dat mijn bloedwaardes levensbedreigend laag waren en dat ik een zware hypo had gehad. Hypo?? Zal wel, nooit van gehoord! Tja nu moeten we je waardes omhoog zien te krijgen en ik dacht, nou doe je best. Maar ik was doodmoe met een barstende koppijn en ik viel weer in slaap. Ik werdt wreed wakker gemaakt. Er was een ernstig ongeluk gebeurd met vele zwaar gewonden. We brengen je over naar de mediumcare! Zelfde machines zelfde zorg maar RUST! Een kamer met 2 personen. Dus ik werd overgeplaatst, en kwam met een man samen te liggen van rond de 90 waarbij conversatie niet mogelijk was. Had ik ook eigenlijk geen behoefte aan. Opeens drong het tot mij door dat mijn reistasje niet meegenomen was door het ambulance personeel!! Het enige wat ik bij me had van mijzelf waren mijn sokken en mijn bril. Ik realiseerde me dat niemand wist waar ik was en dat ik niemand kon bereiken daar ik geen telefoon had. Ik moest mijn buurvrouw zien te bereiken daar zei de sleutels van mijn huis had. Ik voelde me weer slap worden en viel weer in slaap. Ik werd weer wreed wakker gemaakt!! Getoeter, gebel, artsen, verpleegsters, geschreeuw! En ik lag nog geen 2 uur op de kamer en mijn buurman kreeg een laken over zich heen en werdt afgevoerd. Nu heb ik tijdens mijn opnames al vaker meegemaakt dat mij kamergenoot overleed, wat ik eigenlijk normaal gesproken als een mooi moment ervoer maar daar ik eigenlijk de hele tijd geslapen had en geen band met deze man voelde of gevoeld had deed het mij niet zoveel. Daar er een gordijn tussen ons zat wist ik niet eens hoe hij eruitzag. Maar ik raakte er wel weer een beetje van in de war en mijn reistasje drong weer tot mij door! Ik moest mensen waarschuwen. Ik drukte op de bel en daar kwam de verpleegster. Ik was vrij overstuur en ik zei dat ik mensen moest waarschuwen. Ik zei mijn moeder moet gebeld worden want die maakt zich zorgen, iets wat ik regelmatig in verwarde toestand tegen medisch personeel heb gezegd, en ik zei mijn buurvrouw moet mijn reistasje brengen. Je moeder en je buurvrouw worden gecontacteerd maak je geen zorgen, je hebt rust nodig. Ik mocht niet eten dus ik had een buis door mijn keel naar mijn maag, mijn neus lag aan de zuurstof en ik lag aan 2 infusen. Ze spoot me weer wat in en ik viel weer in slaap. Er werd een nieuwe mede patiënt in de kamer gebracht dus ik werd weer wakker. Ditmaal een man van in de 50 met hartproblemen. In ieder geval kon ik een beetje met hem converseren. Mijn arts kwam langs om mij te checken en hij vertelde mij dat hij een paar dagen met vakantie ging, het waren tenslotte de feestdagen, en hij verzekerde dat ik in goede handen was. Ik zei meteen weer dat mijn buurvrouw gecontacteerd moest worden omdat niemand wist waar ik was. Hij verzekerde dat daaraan gewerkt werdt en hij gaf mij mij medicatie. Ik bekeek de medicatie en zei hem dat dat mijn medicatie niet was. Hij zei je staat hier in ons bestand door een vroegere opname en dit zijn jou medicijnen. Die vroegere opname was ruim 2 jaar geleden en mijn medicatie was sindsdien wel 10 keer veranderd! Hij vroeg mij dus naar mij actuele recept en weer zei ik; MIJN BUURVROUW, alles zit in mijn reistasje ook al mijn recente medische verklaringen. Hij zei dit is wat ik heb en daar moeten we het voorlopig maar mee doen totdat we jou actuele info hebben. Ik haatte hem nog meer en ik zei ; jou verantwoording maar dit gaat helemaal fout! Er wordt aan gewerkt en hij verliet de kamer. Al de normale ziekenhuizen zijn via de computer met elkaar verbonden, als mijn huisarts 1 knop op zijn computer indrukt ziet hij direct de resultaten van mijn onderzoeken in het ziekenhuis, maar de commerciële privéklinieken zijn hier niet op aangesloten. Ik werd gek, voelde me zo zwak, verdrietig en eenzaam. Mijn arts was met vakantie wat betekende dat ik geen arts meer had want van plaatsvervanging hadden ze door te kort aan personeel geen mogelijkheid voor dus vanaf dat moment kreeg ik geen arts meer te zien en werden enkel door de verpleegsters mijn infusen, mijn “eten”, mijn bloeddruk, mijn bloedwaardes opgenomen. Weer begon het getoeter en gebel en stond de kamer weer vol! Wit laken en weg! Wat voelde ik me ellendig. Door mijn verkeerd medicijn gebruik begon ik ook zware epileptische aanvallen te krijgen, kwam er tenminste een arts 😖 op een gegeven moment zaten ze met 6 personen op me om me te proberen tot rust te krijgen, en ze bleven maar valium spuiten, tevergeefs, een forse man nam mijn hoofd tussen zijn knieën en drukte mijn schouders naar onder, ik rukte mijn armen los en ik greep hem onder zijn schouders en wierp hem voorover waardoor hij met zijn rug bovenop mij lag. Ze bleven maar spuiten en hoe ongelofelijk zwak ik ook was, bij zware epileptische aanvallen komen er ongekende krachten vrij in je lichaam. Ik heb nog een verpleegster gegrepen en tegen een arts gegooid, verpleegster zware bloedneus en de bril van de arts in 2. Aan alles komt een eind en na een lange strijd, “status epilepticus”, hadden ze me plat gekregen. Mijn lichaam zag er niet meer uit onder het bloed, bloeduitstortingen, zwellingen, kneuzingen, blauwe plekken maar ik had weer rust. De volgende ochtend werd ik wakker gemaakt voor mijn bloedwaardes, koorts meten en bloeddruk. Dit werd gedaan door een vriendelijke verpleegster die zei arme jongen, wat heb je weer meegemaakt, ze zei ik ben zo terug en ze kwam terug en begon mijn wonden te verzorgen, smeerde crème op de kneuzingen en maakte de wonden schoon. Ik vroeg weer naar mijn reistasje en ik zei haar; ik wordt vermist! Niemand weet waar ik ben!! Ze vertelde me dat de hoofdverpleegster gek werdt van mijn gezeur over mijn reistasje en dat niemand van het personeel daar meer aandacht aan mocht schenken. Er gingen dagelijks mensen dood op de afdeling dus er was geen tijd voor gezeur over een reistasje maar ze zei ik zal mijn best voor je doen. Ik had mijn medicijnen nodig (36 per dag), en ik moest mensen laten weten waar ik was!! Dus ik weer bellen en DAAR KWAM DE HOOFDVERPLEEGSTER!!!! Ze had het helemaal gehad met mijn gezeur!! Die knop is voor noodgevallen en niet voor gezeur over reistasjes. Ze gaf de Verpleegsters de orde dat als ik op de noodknop druk dat ze daar geen antwoord op mochten geven en enkel 3 keer per dag mijn luier mochten verschonen en de dagelijkse zorg mochten uitvoeren. Ik kreeg om het half uur diaree en een luier kan veel hebben maar op een gegeven moment loopt het er van alle kanten uit. Ik weer op de bel drukken zonder resultaat. De diaree bleef eruit spuiten en mijn bed was een enorm chaos en ik bleef maar bellen, zonder resultaat. Nu ben ik een rustig vredelievend mens, niet agressief maar medelevend. MAAR op een gegeven moment wordt het mij ook teveel, en ook door de bijwerkingen van mijn 36 tabletten sta ik niet meer voor mij zelf in en kan ik hele rare dingen doen. Ik begon te schreeuwen maar als ik zeg schreeuwen bedoel ik ook dat de vensters bijna klapte!! En toen kwamen ze na ruim 2 uur bellen. Verpleegsters een arts, en ze vroegen of ik nog wel goed bij mijn hoofd was. Dit is een ziekenhuis, hoe haal je het in je hoofd om zo te schreeuwen. Ik sloeg de deken om en daar lag een paar liter. Ik zei ik ben een rustig en vredelievend mens en ik lig hier in een privékliniek maar ik verwacht een beetje respect en als ik dat niet krijg dan spijt het me maar dan kan ik rare dingen doen. Voor de hoofdverpleegster was het enkel een lading diaree en niks levens bedreigends dus ik had haar nog kwader gemaakt. 😖😖😖! Ik had dus geen medische behandeling meer, geen onderzoekingen, niets daar mijn arts op vakantie was. Toen kwam mijn leve verpleegster weer om mijn luier te verschonen, ze bekeek de inhoud en ondanks dat ze geen arts was of opdracht van een arts had gekregen nam ze zelf de beslissing en ze zei tegen haar collega; ziet er niet goed uit. Ik maak een monster en stuur dat naar het lab. Een zuster die zo een beslissing neemt die normaal gesproken enkel door een arts genomen wordt! Maar mijn verpleegster had met me te doen en zag dat dingen fout gingen en ik geen behandelend arts had. Er kwam antwoord van het lab dat mijn darm direct onderzoek nodig had daar hij er behoorlijk slecht aan toe was. Maar de verpleegsters mochten dus niet meer op mijn alarm reageren. En daar kwam weer het moment; ik voelde een zware aanval aankomen. Ik belde niet daar ik wist dat dit niets uithaalden. Ik moest het zelf zien te redden. Al snel vloog ik door de lucht. En een ziekenhuisbed heeft aan beiden kanten tralies van een halve meter maar daar ik hoger vloog, vloog ik al snel hoger en vloog het bed uit, hoofd op het nachtkastje, gelukkig draag ik altijd een helm maar ondanks dat toch weer een flinke hoofdwond en toen de klap op de grond, waar ik bewusteloos bleef liggen.............Langzaam kwam ik bij en schuifelde naar mijn bed. Ik sloeg mijn arm omhoog naar de tralies maar ik kreeg ze niet eens te pakken en ik realiseerde me ook wel dat het me nooit zou lukken om terug in bed te komen. De deuren van alle kamers stonden altijd open en werden enkel even dicht gedaan als er weer een bed met een wit laken werd afgevoerd. Mijn deur stond dus open waardoor verplegend personeel bij het voorbijlopen altijd even naar binnen konden kijken of alles goed was. In mijn geval was het een voorbijlopende bezoeker die naar binnen keek en die een zuster aansprak over het feit dat het er niet goed uitzag op 107. Goed zuster even kijken en meteen groot paniek arts, verpleegsters Iedereen in paniek. Ik zei ik voelde het aankomen maar ik mag niet bellen!! En daar ik door de jaren mezelf aardig weet te redden wou ik niemand tot last zijn daar ik niet wist of dit een noodgeval is voor jullie?! Ik werd meteen afgevoerd voor een scan. Geen nieuw blijvend hersenletsel. Ik kreeg een nieuwe kamergenoot, een Duitser die op het eiland woonde 42 jaar homoseksueel en al jaren getrouwd met zijn partner. Wat was ik blij met hem. Eindelijk een normaal iemand met wie ik normaal kon praten. Hij had nog nooit in het ziekenhuis gelegen maar had plotseling hartklachten gekregen. Ook zijn partner die constant bij hem was was een fantastische vent. We hadden lol samen en we konden over allerlei dingen praten. Avonds ging zijn toestand achteruit en werd besloten hem naar cardiologie te brengen. Ik was zo verdrietig, neem mij mijn vriend niet weg! Hij had een paar rozen op zijn nachtkastje staan en hij zei die zijn voor jou! Ze kwamen op mijn nachtkastje te staan en ze roken zo lekker! Er werd gezocht naar een plaats op cardiologie en daar begon het weer het getoeter en gepiep gekkenhuis, artsen, geschreeuw, nog meer artsen tot het moment dat ook hij met een wit laken over zich heen afgevoerd werd. De artsen zagen dat het me teveel werd mijn lichaam begon al te schudden, ik werd meteen helemaal platgespoten zonder dat ik me verweren kon. Toen ik wakker werd lag ik helemaal vastgebonden in mijn bed, wat voelde ik me verdrietig en eenzaam. Zelden had ik me zo ellendig gevoeld. Ik begon te huilen en ik bleef huilen. Toen kwam mijn verpleegstertje binnen en ze straalde. Ik heb je buurvrouw gevonden en ze zijn onderweg. Ik keek haar aan en begon nog harder te huilen. Ik vroeg haar kan je me losmaken en ze zei dat mag ik niet. Maar wees blij dat je buren onderweg zijn. Ze verliet de kamer en er werd een nieuwe patiënt binnengebracht, een Zwitserse toerist met longklachten. Hele vriendelijke aardige mensen. Ik was in de tussentijd met mijn boeien aan het vechten en als een ware Houdini kreeg ik mijn eerste hand los ja toen kreeg ik me natuurlijk helemaal los. En daar kwam mijn buurman binnen met mijn reistasje!! Ach wat was ik blij, hij was erg ontroerd en vertelde mij dat iedereen zich zo een zorgen had gemaakt daar ik onvindbaar was en iedereen wist dat ik mijn medicijnen nodig had wat anders dodelijk zou zijn. Ik pakte mijn reistasje en haalde mijn portemonnee eruit en ik vroeg hem kun je me een pleziertje doen en even beneden naar de boetiek gaan en de grootste, mooiste bos bloemen kopen. Met een kaartje eraan; wat fijn dat er nog mensen zijn die hun werk met passie en hart uitvoeren. Ik zei hem zonder naam eronder. Zogezegd zo gedaan. Hij gaf de bloemen af bij de verpleegstersbalie met de naam van de verpleegster. Niet lang later kwam ze blozend binnen. Natuurlijk wist ze dat dat enkel van mij kon komen. Ze zei dat iedereen jaloers was en ik zei dan moeten ze hun vak maar uitoefenen. Mijn buurman gaf me een prachtig knutselwerk van zijn zoon, mijn grote vriend van 8 jaar die met zijn moeder in de auto zat omdat hij niet op de afdeling toegelaten werd. Dus de buurman ging weer weg en toen kwam de buurvrouw en we moesten beide huilen. Maar goed ik had weer contact met de buitenwereld en al gauw bleef het bezoek binnenkomen! Toen kwam kerstmis iets waar ik natuurlijk helemaal geen zin in had. Op eerste kerstdag werd ik om 6.30 wakker gemaakt. Bloedwaardes, koorts meten, bloeddruk en de verpleegster zei ik kom zo terug voor het infuus. Ik nam mijn telefoon daar ik een goed idee kreeg. Ik keek in het internet en zag dat er in de buurt verschillende supermarkten open waren op eerste kerstdag en bakker bart was open, TOP. De verpleegster kwam terug en ik zei; ik heb een goed idee!! Ik begrijp dat door het personeels tekort, zeker met kerstmis, niemand gemist kan worden. Maar je hebt ook mensen van het onderhoud etc waarvan er wel iemand 20 minuten gemist kan worden. Die gaat dus even boodschappen doen en koopt 8 kerststollen. En als straks om 11 uur iedereen een bakje koffie krijgt (slootwater), krijgen ze er allemaal een stukje stol bij. Patiënten (22) verpleegsters, artsen, onderhoud iedereen en ik dacht vooral aan de patiënten natuurlijk waarbij het voor bijna iedereen de laatste kerst zou zijn en je toch een glimlach op een gezicht krijgt. Lekker een stukje stol. De verpleegster keek me aan; en wie gaat dat betalen? (Blond) ik zei ik natuurlijk anders zou ik dat niet zeggen. Ze keek me ernstig aan en ze zei NEE! Ik vroeg haar waarom niet en ze antwoordde dat is tegen onze pollicis. Ik zei goed dan niet maar van binnen dacht ik natuurlijk wat heel anders. Ik draaide me om en sliep verder. Ik werd wakker gemaakt en daar stond meneer pastoor naast me. Hij vertelde mij dat hij op de hoogte was van mijn zorgelijke toestand en hij vroeg me of ik op deze bijzondere dag het laatste sacrament wou ontvangen. Ik dacht even na, bijzondere dag! Ik ben tenslotte ook op de kerstnachtmis gedoopt dus ha het is een bijzondere dag. Dus ik zei graag. Hij deed zijn gewaad om en gaf me de communie (viaticum), en hij zalfde me. Hij pakte mijn hand en we hebben samen gebeden. Hij zei me dat hij het een hele mooie en bijzondere ervaring gevonden had. Nou dat was het voor mij ook!! Hij moest snel naar beneden om de kerstmis voor te bereiden. Hij vertelde mij dat de mus aan mij opgedragen zou worden. Wat hij ook gedaan heeft. Ik heb van mensen gehoord die bij de mis aanwezig waren dat alvorens hij de mis begon hij vertelde dat hij kirt hiervoor bij een bijzondere patiënt was geweest die aan het vechten was en waarbij hij het laatste sacrament had gegeven. Laten wij allen voor hem bidden en ik draag de mis aan hem op. Tja toch wel mooi en bijzonder in al die ellende!!!

 

Hoofdverpleegster pesten!!

 

Het was kerstmis! En ik werd avonds door mijn broer gebeld om 7 uur. meteen kwam de hoofdverpleegster weer binnen, telefonen moesten uit want het was slaaptijd en ik moest rekening houden met de andere patiënten!! Om 23.00 uur was het wisseling van de wacht. Het was kerstmis en de verpleegsters maakte een enorm kabaal. Ze schreeuwde lachte dansten zongen kerstliederen en ze maakte er hun eigen feestje van. Gelukkig had ik mijn telefoon en ik zocht even het telefoonnummer van de kliniek op. Ik kreeg de receptie en ik vroeg of ze me even door konden verbinden met mijn afdeling, een momentje en de telefoon ging over!! Daar kreeg ik de hoofdverpleegster aan de telefoon! Goedenacht dit is Petrus kamer 107 heb aub een beetje respect voor de patiënten het is allang slapenstijd maar door dit enorme lawaai kunnen patiënten niet slapen en raken compleet verstoord, net zoals ik. Dit is een ziekenhuis waar nachts rust en orde verwach wordt. Geef me een slaaptablet en ik verwach dat jullie, jullie medische verantwoording in acht nemen en jullie escapades elders vieren maar hier respect toont voor de zwaar zieken patiënten die hun rust nodig hebben. Het was meteen muisstil. Ze bracht me een slaaptablet en ik zei niets ze keek me kwaad aan maar ik dacht. Ik ben ziek, blond maar niet gek.en als je mij onterecht lastig valt over een telefoontje op kerstavond dan krijg je hem terug ook !! 😜💪 dan mag ik wel half dood zijn maar je hebt wel met een Muhren te maken. De arts kwam terug van vakantie dus ik kreeg in een keer weer artsbezoek morgens. De arts vertelde me dat mijn bloedwaardes iets beter waren, dat ik mijn eigen medicatie weer had. Hij vertelde mij dat hij het me gunde om nog even in mijn huiselijke vertrouwde omgeving te zijn. Met mijn vrienden, buren en familie, in de wetenschap dat dit misschien de laatste keer zou zijn en ik op korte termijn weer terug in het ziekenhuis zou liggen. En ik werd met de ambulance naar huis gebracht. Ik belde mijn arts op zijn mobiel (mag ik 24 uur per dag bellen, dat is pas een arts), en hij vertelde dat hij met vakantie was, ik zei dat doe je goed, hij heeft ook vrouw en kinderen en werkt ononderbroken. Ik maakte een foto van het verslag en stuurde hem dit door. WOEDEND was hij. 1 hoe kan hij jou in deze staat naar huis laten gaan. 2 hoe kan hij in zijn verslag zetten; oh ja en zijn darm is ook verrot en dient met spoed onderzocht te worden. IK LAG IN HET ZIEKENHUIS!!!! 3 hij durfde geen verantwoording te nemen voor een zware patiënt, zeker geen buitenlandse, want ook al woon ik hier al 30 jaar. Ik zal tot mijn dood Nederlander blijven!! 4 mij naar huis sturen omdat hij me nog wat tijd in mijn eigen omgeving gunde! En dan het lijntje in zijn verslag; “voortzetting in handen van zijn huisarts en zijn eigen specialisten in zijn eigen ziekenhuis”. Pontius Pilatus; en hij waste zijn handen in onschuld.

 

Nu zijn jullie dus op de hoogte van de huidigen toestand en zal ik beetje bij beetje het verhaal van het begin vertellen en jullie tevens op de hoogte houden van mijn dagenlijks leven.

Neurologie

Ik was even niet in staat om te schrijven daar mijn gezondheid me niet in staat stelde maar zoals mijn website heet IK GEEF NOOIT OP!! 2 ziekenhuis opnames, niks bijzonders, gewoon epilepsie en voor de zekerheid nemen ze me toch even mee. Van de ene kant gaat het mentaal vooruit maar de gezondheid zwakt toch af maar ik blijf vechten. Ik had vroeger een neuroloog die ruim in de 70 was, grijze haren, een klein brilletje, een ernst en gefronst gezicht als hij naar mij luisterde. Dan viel er een doodse stilte en werd ik met een diepe blik in zijn ogen even aangestaard en dan zakte zijn hoofd en keek hij naar beneden. Deze stilte leek een eeuwigheid te duren maar het zal een minuut geweest zijn voor zijn hoofd weer langzaam omhoog kwam en je wist dat in deze minuut mijn verhaal door zijn hoofd geraasd was en hij binnen een minuut met een conclusie kwam hij stond niet voor niets als professor aan het hoofd van neurologie. Dan keek hij me aan en het leek of zijn lippen wouden bewegen maar de dodelijke stilte duurde voort. Dan heffe hij zijn hand omhoog die terwijl zijn ogen me aanstaarde alsof hij dwars door mijn hoofd kon kijken, langzaam daalde zijn hand naar zijn bureau, zijn gezicht veranderde in een zeer ernstige blik en eindelijk begon hij te praten. Peter, ik ga met spoed, dit of dat onderzoek aanvragen of hij wijzigde de medicatie maar je merkte dat het een weloverwogen beslissing was en je verliet de afdeling met een gerustgesteld gevoel. Ik vroeg me altijd wel af waarom hij op zijn leeftijd nog werkte, ik dacht altijd, of je doet wat verkeert, of je doet juist iets goed. En op mijn volgende afspraak durfde ik het te vragen dus ik vroeg voorzichtig hoe het kwam dat hij op zijn leeftijd nog werkte? En zijn altijd serieuze gezicht veranderde in een keer naar een emotioneel gezicht van een zwakke oude man. Hij stak zijn hand uit en pakte mijn hand en hij zei, voor jou Peter zit ik hier nog en er kwam een traan uit zijn oog. Zijn hand trilde en hij zei weet je wat het met je doet als een jong persoon onder jou verantwoording sterft. En hij slikte en zijn gezicht veranderde langsaam weer naar het professor gezicht. Maar ik was kapot! Ik heb minstens 5 minuten hard lopen huilen. Mijn lieve zus was kort daarvoor aan hersentumoren overleden. Iets waar ze 30 jaar tegen gevochten heeft maar ze gaf nooit op en heeft tot het einde het beste uit het leven gehaald, een kracht die bovennatuurlijk lijkt, wat een powervrouw ik heb tot het eind naast haar bed gezeten ze straalde nog in haar ogen en er kwam nog regelmatig een glimlach op haar gezicht en als je haar hand vasthield voelde je nog hoe ze zachtjes kneep. Dus toen deze professor mij vertelde ik geef nooit op knapte er iets in mij en ik dacht enkel deze man verdiend een nobel prijs.

Volgende patiënt!!

Ik heb de goede man helaas nooit meer terug gezien. Bij mijn volgend bezoek zat daar in 1 keer en gezette vrouw die mijn dochter had kunnen zijn! Ze lachte en leunde op haar gemak naar achteren waarbij een tatoo in haar nek zichtbaar werdt(??). Ik staarde naar de piercing in haar neus. Ik werdt toch wel nerveus van de situatie en hoopte dat het hier om een vergissing ging! Ze leunde even naar voren en pakte een papiertje van haar bureau, bij deze handeling zag nog een tatoo op haar hand en onderarm. Ze leunde weer naar achteren en die domme grijns kwam weer op haar gezicht. Dus wat kan ik voor je doen? Ik wist even niet wat ik moest zeggen en het enige wat er op dat moment door mijn hoofd flitste was hoe het kon zijn dat zij in haar luie positie aan die natte plekken onder haar oksels kwam. Ze herhaalde haar vraag en ik stamelde, uhh ik kom voor de professor! Die is weg, ik ben jouw nieuwe neuroloog! En daar was die grijns weer. Er raasde van alles door mijn hoofd en ik dacht laat dit niet waar zijn!! Voor de derde keer herhaalde ze haar vraag. Dus wat kan ik voor je doen. Ik legde haar kort uit wat mijn huidige staat was en de recente problemen die waren voor gevallen. Ik keek naar het dik dossier dat voor haar lag en wist 100 zeker dat ze dat met geen vinger aangeraakt had daar ze mijn naam niet eens wist. Ze kwam uit haar luie toestand en ze keek naar haar computer. Ik dacht enkel, ik hoop dat je de juiste knop indrukt!! En met twee vingers typte ze langzaam mijn naam in. Zozo meneertje! Dat is een hele waslijst en dat is wel een hele lijst met zware medicijnen die je daar slikt. Dat weet ik ook 36 tabletten per dag die na jarenlange studie samengesteld was door vakpersoneel. En ik voelde een woede omhoog komen, hoe durfde zij mij meneertje te noemen. Ik zat daar keurig in pak en vecht al jaren lang met vakmensen aan mijn medische staat en dan noemt zo een snotneus mij meneertje!! Ja de problemen die je zonet noemde zullen wel bijverschijnselen van de medicijnen daar kan ik niks aan doen, daar moet je mee leren leven, en daar kwam die grijns weer. Verder nog iets? Ik was compleet overbluft. Nee nee, verder niks. Goed dan zie ik je over 4 maanden weer terug en ze gaf me een laatste grijns. Ik stond op en met een barstende koppijn verliet ik voorzichtig met mijn rollator haar kantoor. Volgende patiënt!!